Alpe D'Huzes

Hoofd Menu

Online:

Geen

By A Web Design

Alpe D'Huzes

De vorderingen

Nieuws

zondag, 14 maart 2010 16:01

Alpe d'HuZes is een actie waarbij fietsers, alleen of in een team, geld bijeen fietsen waarmee zij een bijdrage leveren aan de strijd tegen de gevolgen van kanker. Op één dag wordt minstens zes maal de legendarische Alpe d'Huez beklommen. Dit jaar doen wij met een team van 8 mannen mee.

Ook u kunt ons nog sponsoren. Iedere donatie is welkom!

Kijk op de actiepagina's van onze fietsers en lees wat hen beweegt om mee te doen en steun ze!

Je kunt de vorderingen van onze fietsers ook volgen via

Bert de Kool (wegkapitein)

Robert van Dorresteijn

Regelmatig doet Bert-Jan verslag van de vorderingen van de training en wat het betekent om mee te fietsen voor dit goede doel.

De Mont Ventoux.

Dinsdag 18 mei 2010

Het is bijna zo ver. Nog 2 weken en dan is het 3 juni, D-day. Eindelijk.
We hebben enorm naar dit evenement toegeleefd en wat mij betreft het mag nu ook wel beginnen. We zijn er klaar voor.

Vorige week ben ik met mijn gezin en de familie de Zeeuw (Gerjo’s die ook mee fietst) naar de Provence geweest. Fietsen mee en de Mt Ventoux op!

De dag na aankomst hebben we natuurlijk direct de berg met de auto verkend. Het weer was werkelijk verschrikkelijk. Op de berg lag nog sneeuw, het zat potdicht van de mist en er stond een keiharde wind.
Toch waren er een aantal renners aan het klimmen. Petje af. We hebben voor ze gejuicht en geklapt. Wat een prestatie!
Even later kwamen we in Chalet Reynard (Het café 6km onder de top en het begin van het maanlandschap) een aantal renners tegen. Uit Etten-Leur nota bene.. Ik kende een van de jongens van de sportschool en dat geeft direct een band. Ze waren totaal verkleumd. Gerjo had (overlevings)folie in de auto liggen waar we ze mee hebben ingepakt. Dat kon de rillingen nauwelijks stoppen. Ik hoop dat ze uiteindelijk opgewarmd zijn want ze zouden die week nog naar de Alpe D'Huez gaan om die te beklimmen. Wij zijn terug naar ons huis gegaan.

's-Middags toch maar even de fiets gepakt. Niet naar de Mt Ventoux maar de Col de L'Homme Mort op. Een onheilspellende naam maar het bleek een redelijke klim naar 1200 meter met stukken van 8%. Op de weg er naar toe ben ik nog even gestopt wat mijn fiets liep aan. Althans dat dacht ik. Vals plat en wind tegen..

Op de L'Homme Mort ging het redelijk. Ik zat al wel snel op mijn hoogste versnelling maar buiten het korte ademen ging het goed. Een klimmetje van 7km is leuk om mee te beginnen. De afdaling was weer kicken. Over de 60km per uur!. Niet vallen want dat betekent weg voorbereiding. Iets remmen dus...

Op maandag besluiten we in de middag de Mt Ventoux te doen. Het plan is om vanuit Sault naar Chalet Reynard te fietsen. Even wennen aan de berg. Al keuvelend reden we naast elkaar naar boven en genoten van het uitzicht. Plotseling waren we al bij onze bestemming. Wat een eitje. We besluiten om toch door te fietsen naar de top. Het weer was iets beter dan de dag ervoor maar de top van de berg wasnog altijd in dichte mist gehuld. Ik heb mijn korte broek aan maar wat maakt dat uit? Gaan. De klim van ruim 6km naar de top valt tegen. Dit is echt steil! Ik had van Hugo gehoord dat als je de beklimming vanuit Sault neemt dat je bij Reynard denkt, "Oei, nu komt de echte klim”. Als je vanuit Bedoin komt denk je bij Reynard: "Oh nu alleen dat laatste stukje nog maar". Het wordt steeds kouder en mistiger. Er ligt sneeuw langs de kant van de weg en de wind wordt straffer. Er lopen wat mensen langs de weg die ons spontaan beginnen aan te moedigen. Wat een kick! Aan het einde van de beklimming is een haarspeldbocht die bijna recht omhoog gaat. Dat geeft niks want we zijn er! De top van 1910 meter gehaald. Het is erg koud als je stil staat. We zijn in korte broek en blote armen naar boven gefietst. Ik doe snel m’n regenjas aan, en neem een foto en hup naar beneden. Omdat het steil is gaat het heel hard. Het is koud! We dalen door tot in Sault waar een licht zonnetje schijnt. Op het terras nemen we een kop thee. We hebben de Ventoux bedwongen! Weliswaar van de iets minder moeilijke kant maar toch.

De voorspelling voor woensdag is beter dus we gaan met de auto naar Bedoin. De hele familie gaat mee en gaat ons aanmoedigen. We gaan via Sault naar Chalet Reynard, de beklimming die we daags daarvoor hebben gedaan, en dalen dan af naar Bedoin. Onderweg is het druk. Veel fietsers van wie de helft stil staat of bijna stil staat. Ze slingeren over de weg naar boven. Het is echt steil hier! De euforie wordt weer wat getemperd en de moed zakt wat in de fietsschoenen.

Beneden in het dorp starten we, zoals het hoort, bij de fontein. De totale klim is 22 km en de eerste kilometers gaan gestaag omhoog. We zijn net het dorp uit als het plotseling begint te regenen. Shit m’n regenjas had ik in de auto gelegd zodat ik die boven aan de top aan kon trekken voor de afdaling. We trappen gewoon door. Het zal vanzelf wel stoppen. Niet dus. Het regent steeds harder. Waar blijven de dames nou? Die zitten vast in het dorp een bakkie koffie te drinken. Shit ik ben nu echt nat! Het wordt steeds steiler en al snel zit ik weer op de lichtste versnelling. Gerjo gaat te hard voor mij. Hij is 25 kilo lichter en dat scheelt hier. Hij verdwijnt langzaam uit het zicht. Ik houd mijn hartslag tussen de 140 en 150. Eigenlijk gaat het best goed. Ik voel me nat maar perfect. Eindelijk, daar zijn de dames en de kinderen in de auto. Veel gejuich. Ik pak snel mijn regenjas aan en ga door. De dames rijden ook door om een jas naar Gerjo te brengen. Een kilometer verder gaat het onweren. De lichtflitsen en de donder komen nagenoeg gelijk. Gerjo staat onder een aantal bomen te schuilen. Ik stop ook maar even. Het is gekkenwerk maar toch ook weer erg gaaf. We besluiten door te fietsen, in ieder geval tot Reynard. We zijn toch al nat. Het water komt in golfjes over weg de berg af en het stroomt hard langs de kant van de weg naar beneden. Van boven komen wat auto’s met hagel er op. Het kan dus nog slechter! Gerjo haakt even bij mij aan maar het gaat hem toch niet hard genoeg. Hij gaat er weer van door. Ik geniet ondertussen. Het gaat eigenlijk best goed en ik voel me zelfs uitstekend. De hartslag blijft ruim onder de 150. Af en toe staat de familie langs de kant van de weg. Ze moedigen me aan vanuit de auto: “Hup pappa, je kunt het!”. Heerlijk die support!

Net zo snel als het begon te regenen houdt het ook weer op. Nog 1 kilometer naar Reynard. De weg wordt weer wat vlakker. Ik ben door een paar man ingehaald maar heb er zelf ook flink wat ingehaald. Ik wil door naar de top! Gerjo komt naar beneden rijden en ik zeg dat ik door ga. Dan gaat hij ook. De familie staat bij de auto bij Reynard en kijkt verbaasd. Gaan jullie door? Tuurlijk, we rijden geen 1100 km om alleen de “mietjes” kant te beklimmen? Ik wil ook de echte klim hebben gedaan! De woorden van Hugo gaan weer door mijn hoofd: “Als je uit Bedoin is het na Reynard een eitje”. Het valt inderdaad mee. Een paar dagen geleden was dit nog zwaar maar nu voelt het veel minder zwaar. Daarbij weet ik nu wat er komt en stel me daar op in. Het is wel veel kouder en al snel kan ik geen 10 meter meer zien. Een nieuwe dimensie aan het fietsen. Van streep tot streep rijden. Onderweg staat de familie weer. Ik hoor ze al roepen voordat ik ze zie. Ik heb een fluorescerende gele regenjas aan dus ze zien mij wel.”Hup papa, nog een klein stukje. We zijn trots op je, Je kunt het!“ Het wordt nu toch wel heel erg zwaar. Ik ken de weg maar door de mist weet ik eigenlijk niet waar ik ben en hoe ver het nog is. Waar blijft het monument van Tommy Simson? Ben ik daar nu nog niet? Ik heb een klein dipje maar daar hoor ik weer de aanmoedigingen en dat geeft weer energie. Doorgaan! Opgeven is geen optie!. Eindelijk zie ik het monument. Nog 1,5 km weet ik. Ik word steeds kouder. Ik ben weer in korte broek en dat was weer niet zo slim. Ik zie nu bijna niets meer. Plotseling sta ik weer voor de laatste bocht. De laatste haarspeldbocht en klimmetje en ik ben er weer. Trots word ik ingehaald!. Ik heb het gehaald. Nu via de stoere mannen kant. Eigenlijk voel ik me prima. Ik heb echt genoten onderweg. Gerjo is er natuurlijk al maar die wil snel naar beneden zo koud is hij. Snel weer een foto’tje en afdalen. Ik heb alleen mijn wielerhandschoentjes aan en heb ijskoude vingers. Omdat je geen hand voor de ogen ziet moet ik continu remmen. Ik stop een paar keer om mijn handen, zo goed als het gaat, op te warmen. Nog 2 kilometer. Mijn fiets begint te trillen. Wat is er aan de hand? Shit lekke band. De volgauto is al voorbij en ik besluit langzaam door te rijden. Misschien niet goed voor de velgen maar ik wil geen 2 km lopen in deze kou. Daar is Chalet Reynard. Iedereen zit al binnen en ik zet mijn fiets tegen de kant en ga naar binnen voor een kop thee en soep. Eenmaal binnen merk ik pas hoe koud en nat ik ben. Enkele dagen gelden zaten we hier vol bewondering naar die koukleumende bikkels te kijken en nu zitten we er zelf. Heerlijk!

Op vrijdag zitten we te dubben wat we gaan doen. Nog een keer de Ventoux? Waarom eigenlijk? We zijn er al 2 keer op geweest en het weer is nog altijd slecht. Uiteindelijk besluiten we laat in de middag dat we de Col de L’Homme Mort nog maar een keertje gaan doen. Het bergje van 7km is nu helemaal en eitje. Ik klim 3 tandjes minder omhoog. Probleemloos. Het blijkt dat deze week erg veel goeds heeft gedaan. Zowel mentaal als fysiek. Op naar de Alp D’Huez! Ik ben er klaar voor.

De eertse heuveletappe

Maandag 5 april 2010

2e Paasdag om 7.00 vertrekken we om de eerste bergetappe te gaan rijden. Nou ja bergetappe, laten we zeggen heuve etappe. We hebben er allemaal zin in. De meesten hebben nog nooit op een berg gereden dus laat ze maar komen. Ik ben er helemaal klaar voor.
Nadat we de auto geparkeerd hebben in Gulpen op de parkeerplaats omkleden en de fiets op. Eerst en paar kilometer wat dalen en een beetje warm rijden. Na 10 minuten de eerste klim. De Camerig.
De Camerig is volgens de COTACOL-ranking zowel de zwaarste, het grootste hoogteverschil als de langste helling van Nederland.

Oei....

Dat valt tegen. Zodra de helling begint sta je bijna gelijk stil. Terugschakelen naar zowat de aagste versnelling. De ervaren mannen gaan rap omhoog maar ik heb toch erg veel moeite. Bert heeft gezegd da iedereen op eigen tempo naar boven moet gaan. We wachten boven op elkaar. Ik heb eg veel moeite. Ik voelde me de laatste maanden steeds sterker worden maar dit is andere koek dan stoempen tegen de wind in door de polder.
Natuurlijk haal ik het wel, net als de anderen maar kom wel als laatste boven. Nu direct mijn eerste afdaling. Eigenlijk zag ik meer op tegen het afdalen dan tegen het klimmen. De snelheid loopt op tot 65 km en ik vind het geweldig! Dit is echt kicken! Bek op het stuur en gaan.

We nemen nog wat heuvels waaronder de klim naar het drielandenpunt. Het gaat langzaam wat beter. Ik begin er wat aan te wennen. We doen de Camerig nog een keer en deze keer het gaat al wat gemakkelijker. Ik weet nu wat heuvel klimmen is nu de bergen nog.

We stoppen even om te lunchen (een vlaai, wat anders) waarna we een lange afdaling maken terug naar Gulpen.
Uiteindelijk komen we bij de Eyserbosweg, een hele vervelende puist waar geen einde aan lijkt te komen. Op het einde sta ik bijna stil. Doorgaan! niet afstappen! helemaal leg kom ik wederom als laatste boven. De anderen hebben een paar minuutjes kunnen rusten maar ik moet gelijk door. Op naa de Keuterberg.
Ver boven ons verheven kan ik een streep asfalt ontwaren, die wel hoog is, maar niet ver weg. Ik voel de adrenaline stromen, die heb ik dan ook nodig.
gezien de 22% die je direct in het begin van de klim te verwerken krijgt. Deze bult wordt dan ook wel "liefkozend" de Kuitenberg genoemd.
Vervelend wordt de klim vooral door het feit dat het steilste gedeelte direct na een raar bochtje ligt.

Dit is afzien. Weg alle voorbereiding en training. Op je tanden bijten en gaan. Dit is meer karakter dan klimmen. Het voorwiel laat af toe los door het trekken aan het stuur. Eenmaal boven komt de wind vol van voren en volgt nog een kilometertje vals plat. Dan kan er nog wel even bij.
Gelukkig gaan we weer richting de auto in Gulpen. De eerste tocht in de heuvels zit er op. Leuk? Ja en Nee. Het viel me eigenlijk wel tegen. Ik dacht dat ik redelijk op schema lag maar er is nog veel werk aan de winkel. Nog meer en harder trainen dus.

Ik ben ook tot de conclusie gekomen dat er nog wat kilootjes af meten. Ik wil voor 3 juni nog zeker 6 tot 8 kilo kwijt. Werk aa de winkel dus!

Toch is het kicken om je met z'n allen voor dit goede doel in te zetten en wat af te zien. Zoals ik al in mijn eerste blog al schreef, ik hoef mijn ogen maar te sluiten en te denken aan de mensen om me heen die de strijd tegen kanker niet hebben kunnen winnen en dan weet ik direct weer waar ik het voor doe. Hoezo afzien! Opgeven is geen optie!

Tot de volgende keer

Timing

zondag 21 maart 2010 15:53

Deze week veel getraind. Maandag (na de 95km van de dag ervoor) 2 uur spinnen. Woensdag weer ruim een uur spinnen, donderdag 75km met Frank en Gerjo en vandaag (zondag 21 maart) stonden we weer om 8.30 onder de moeierboom, klaar voor ons rondje.

Het motregende de hele morgen en het waaide hard uit het NW. Rondje Willemstad, 84 km. Met dit weer een prima afstand. We hebben 2 gastrijders (Wim Voeten en Hugo van Duijn).

De benen voelen goed en de conditie is volgens mij al goed op pijl. Uiteraard kiezen we de route door de polder. Daar is tenminste wind... Wind en regen tegen is geen pretje. Het is goed om achter je voorganger te duiken en een beetje uit de wind te blijven. Het gaat redelijk goed. Wel zwaar, zeker op kop. Ik heb zeker een kwartier nodig om van een paar kilometer kopwerk een beetje bij te komen.

We draaien naar links en ik besluit om een banaan te eten. Even wat energie. Al snel duikt het grote viaduct over de Volkerakdam op. Daar zit ik met de banaan in mijn handen. Aanzetten en proberen te volgen. Ik kan het net volgen en begin de banaan te eten. Plots verschijnt er een nog langer viaduct over het Haringvkliet op. Met de banaan in mijn mond probeer ik aan te haken. Te laat. Voorin wordt besloten vol gas te geven en ik haak af. De banaan krijg ik nauwelijks doorgeslikt en het groepje voor mij wordt steeds kleiner. Eigen tempo rijden tegen de wind in, heuvel op. Geen goede timing die banaan! Uiteindelijk wordt er vooraan gewacht en kan ik aanhaken. Toch een kilometer of 3 tot 4 alleen vol tegen de wind in. Dat hakt erin. Ik besluit dat ik voorlopig geen banaan meer ga eten op de fiets. Ik heb wel eens gelezen dat eten best moeilijk kan zijn. Eten is voor mij fun maar nu blijkt dat het niet altijd gaat. Een rare gewaarwording.
Korte tijd later een gil van achter uit het peletonnetje. Lekke band! Marcel heeft de twijfelachtige eer de eerste te zijn die lek rijdt. Met vereende krachten wordt er een nieuwe band geplaatst. We staan echter boven op een dijkje met 50km uitzicht rondom. Regen en wind. koud. Geen goede timing voor een lekke band.

We zijn in Dordrecht aangekomen en draaien richting Breda. Wind in de rug, eindelijk. Het tempo gaat flink omhoog en we rijden ruim 40km/uur. Dat reed ik vroeger op mijn brommertje ook! De Moerdijkbrug is weer een lekker opstakel maar met de wind in de rug is het goed te doen. Daarnaast heb ik mijn 2e adem gevonden en kan weer goed mee. We volgen de A16 richting Breda en gaan regelmatig over de weg heen. Kennelijk is het de bedoeling dat je zo hard mogelijk de viaducten op rijdt. Een goede interval training zegt onze wegkapitein.

Deze spurten omhoog worden Gerjo, Marcel en Wim uiteindelijk wat te veel. Zij haken af. De rest stoempt door en op een gegeven moment wordt er geroepen dat we er een paar kwijt zijn. De 3 zijn afgehaakt en niet meer te zien. We wachten nog 5 minuten maar ze zijn echt weg. Uiteindelijk gaan we er vanuit dat ze een andere weg hebben genomen en besluiten door te gaan. Binnen het overgebleven peletonnetje wordt een beetje gemopperd. Het was geen goede timing om zo hard door te (blijven) trekken. Samen uit, samen thuis. We bellen maar er wordt niet opgenomen. We besluiten door te gaan en het rondje Zevenbergen, Hoeven Etten-Leur te nemen. Zo komen we boven de 100km uit. Na 102km eindelijk thuis. Snel douchen en wat eten.

Het was een lekkere tocht vandaag ondanks het slechte weer en de harde wind. Ik ben diep gegaan en heb behoorlijk afgezien. Het rare is dat de laatste 20km weer prima gingen. Dan ben ik kennelijk over het dode punt heen.

Grootste les vandaag. Timing is belangrijk!

Tot volgende week.

Eindelijk het asfalt op.

woensdag 17 maart 2010 19:32

Er is de afgelopen weken veel gebeurt.

De mountainbike is schoongemaakt en kan de schuur weer in. De eindeloze sneeuw is eindelijk verdwenen en we kunnen eindelijk de weg op.

Vorige week hebben we de eerste echte kilometers gemaakt op de racefiets. ruim 65km was een goede eerste start. En het was weer koud! Ik was zo slim om mijn overschoenen niet aan te doen. Het was tenslotte droog. Ik heb het geweten. Zulke koude voeten heb ik nog nooit gehad. Toen ik thuis kwam voelde ik mijn voeten niet meer. Even dacht ik dat ik weer zo eigenwijs was dat mijn voeten ech bevroren waren. Snel onder de douche. Niet te warm maar met koud water beginnen. Heel langzaam kwam er weer gevioel in mijn voeten. Totdat ik bijna niet meer wist waar ik het zoeken moest. Wat een jeuk en daarna tinteling. Maar gelukkig. Geen bevroren voeten. Volgende keer toch maar sokjes over de schoenen.

Woensdag 10 maart. Spinning.

Tot onze verbazing was Huib er weer. Hij was die middag na 6 weken vakantie in Azie en Nieuw Zeeland weer in Nederland en natuurlijk gelijk aanhaken. De tijdklok stond nog niet helemaal goed. Hij was een uur te vroeg. Toen we met ons team begonnen had hij er al een uur op zitten. Dat hield Huib dus niet vol. Maar complimenten dat hij er weer was.

We hebben wat camera's meegenomen en wat beelden gemaakt. Uiteraard om te laten zien aan onze sponsors dat we echt ons best doen! Binnenkort kun je de opnames beklijken op de site van onze LionsclubDe Vryeheydt Etten.

Zondag 14 maart.

Om half negen op zondagmorgen staan we weer te trappelen. De verwachtingen zijn slecht dus ik heb nog een regenjasje gekocht. Fluoriserend geel. Lekker opvallend. Gerjo heeft afgezegd omdat hij moest zeilen maar de rest is er. Doel. 80km. Enige discussie waarheen maar uiteindelijk wordt het Zundert, Meerselse Dreef, Meerle, Baarle, Ulicoten, en weet ik waar nog meer. Het was aanzienlijk minder koud dan vorige week en de wind leek mee te vallen.

Het is leuk om te constateren dat iedereen (behalve Bert en Robert natuurlijk) zwakke momenten heeft. Toch kom je daar weer redelijk snel overheen, al dan niet geholpen met woorden door de teamcaptain.

Vlak bij huis zag ik dat we er 85 km op hadden zitten. 80km is natuurlijk OK maar ik wilde eigenlijk 90 op de teller hebben dus heb in m'n uppie nog een extra rondje gereden. Geen 32km per uur maar net onder de 30. Na 93,5 km eindelijk thuis. Moe maar voldaan zoals dat heet.

Het tariningsschema:

Bert en Robert hebben een trainingsschema opgesteld. Voor degene die geinteresseerd zijn:

Woensdagavond spinnen 20.30-21.30

Weekends op de racefiets met het volgende schema:

14 maart Etten-Leur Moeierboom (70 km)

21 maart Etten-Leur (80 km)

28 maart Limburg/Etten-Leur (80 km)

5 april Limburg/Etten-Leur (80 km)

11 april Limburg/Etten-Leur (80 km)

18 april Etten-Leur (100 km)

25 april Limburg/Etten-Leur (100 km)

2 mei Etten-Leur (80 km)

8 mei Girotoertocht Middelburg (80 of 150 km)

9 mei Etten-Leur (80 km)

13 mei Steven Rooks Classic, Maastricht (110 of 160 km)

16 mei Grenslandtocht Limburg (80, 110, 145, 170 of 210 km)

23 mei Tilff-Bastogne-Tilff Ardennen (80,135 of 180 km)

Heren, Suc6!

Op de goede weg?

woensdag 10 februari 2010 13:46

Allerereerst wil ik iedereen nogmaals bedanken voor jullie donaties. Iedere donatie is weer een extra stimulans. Maar ik ben er nog niet. Het zoeken naar donateurs gaat gewoon door.
Ik kreeg uit overwachtte hoek wat bijval. Mijn golfclub Albatross in Prinsenbeek belde en het leek hun een leuk idee om een interview te doen voor het clubblad. Natuurlijk heb ik ja gezegd. Zo kan ik toch weer veel nieuwe mensen bereiken en de boodschap van Alpe D'Huzes uitdragen.

Afgelopen maandag heb ik voor het eerst in een half jaar tijd mij RPM (fietsen op muziek) training overgeslagen. Ik kon me er echt niet toe zetten. Ik vroeg me af of dit een vaag teken was maar ik denk het niet. Ik had al snel spijt en voelde me schuldig! Daniëlle stelde mij gerust en vond het niet erg. Op zondag hebben we 50 km door de blubber in het bos gereden onder aanvoering van onze werkelijk ontketende wegkapitein Bert-de Kool . Bert is apotheker en had volgens mij een stevige greep in zijn eigen medicijnkastje gedaan. Ongelofelijk en dat terwijl we vorige week woensdag met ons team een intensieve spinning duurtraining hebben gedaan. Lang fietsen met een minimale hartslag van 85%. Ik zat naast Bert en hoewel het zwaar was kon ik het goed volhouden. Bert zat volop te zweten en had het duidelijk zwaar. Ik dacht dat ik dus al redelijk bij was met mijn conditie maar afgelopen zondag bleek dat ik nog een lange weg te gaan heb!

We kijken wel uit naar de weg. Ook Jan van de Riet heeft zijn nieuwe fiets opgehaald en buiten de steeds terugkerende sneeuw is er nu niets meer dat de eerste echte wegrit in de weg staat. Dan zijn we echt op de goede weg!

Ik wil de heuvels in!

vrijdag 5 februari 2010 10:04

De sneeuw lijkt nu toch eindelijk weg. Het wordt ook wel tijd. Ik denk dat we 6 weken sneeuw hebben gehad en veelal in het weekend. In mijn herinnering was het vroeger door de week altijd mooi en in het weekend slecht weer. De laatste jaren leek dit om te keren. Met name in de zomers hebben we vaak in het weekeinde goed weer gehad en was het door de week minder. Aan de andere kant, wat is mooi en wat is lelijk weer. Voor mij is de sneeuw nu een spelbreker voor de buiten training en dus slecht. De kinderen vinden het echter prachtig (na 6 weken is de lol er wel een beetje vanaf..).

Het lijkt er op dat het voorlopig even gedaan is en dat is maar goed ook. Ik wil op mijn nieuwe fiets en de heuvels van Limburg en de Ardennen in. Ik wil ervaren hoe het is om te klimmen!

Weg met de sneeuw!!!

Toch weer wat sneeuw.

dinsdag 26 januari 2010 9:29

Toch weer sneeuw. Afgelopen zondag was het de beurt aan Meerle, een plaatsje in België om een mountainbike tocht te organiseren. Om 8 uur vertrekken maar bij een laatste blik op de website bleek de wedstrijd te zijn afgelast......
In Ulecoten (een gehucht van 6 huizen vlakbij Baarle Nassau) was wel een rit. Op naar Ulecoten dus.

Even voorbij Breda werd het steeds witter. Er was wel wat sneeuw gevallen maar de MTB tocht ging gelukkig gewoon door. Ik ben blij dat we gegaan zijn want het was absoluut de mooiste rit tot nu toe! Veel bos, een redelijke ondergrond die wel zoog maar waar je niet continu in de blubber reed, mooie heuvels, kuipbochten en een prachtig wit landschap.
Bij alle tochten staat halverwege een post waar je wat thee of soms bouillon kunt pakken. Na afloop is er vaak een bakje snert. Nu stond de snert al halverwege de rit al klaar en geloof me, het was heerlijk ook al was het nog geen 10.00 uur! We twijfelden nog even of we onderweg geen groen spoor zouden achterlaten maar het ging goed...

De 30km zaten er dan ook op voordat ik het wist. De conditie wordt toch steeds beter. Trainen helpt...

Natuurlijk kun je zo'n project als de Alpe D'Huzes niet doen zonder de steun van thuis. Ik ben natuurlijk veel avonden weg en het zondagmorgen ontbijtje zit er het komende halfjaar niet meer in. Als ik na het fietsen thuiskom schaam ik me soms om mijn met modder besmeurde kleren weer in de was te gooien maar de volgende dag ligt alles weer gewassen in mijn wielrenners lade!
Gelukkig steunen Daan en de kinderen mij volledig in dit project en zijn ook zij bereid even "af te zien". En dat is maar goed ook. Want zonder deze steun kun je dit eigenlijk niet doen.

Tot volgende keer.

BJ

Intensief trainen

donderdag 21 januari 2010 9:18

De sneeuw is weer verdwenen en de weg lonkt. Tijd dus om op zoek te gaan naar een "echte" racefiets. Alle teamgenoten hebben al een fiets behalve ik.
Startend op Marktplaats lijkt mij dat uiteindelijk toch niet zo'n goede zet. De juiste maat en een goed advies zijn moeilijk te vinden.
Na bezoeken aan diverse fietsenzaken, veel (verkoop) praatjes en na heel veel fietsen te hebben gezien valt de keuze uiteindelijk op een Ridley Orion, een carbon fiets. Weliswaar het model van 2009 maar daar zal ik weinig van merken.
Zo'n mooie nieuwe fiets heeft 1 groot nadeel. Aan het materiaal kan het niet meer liggen.....

Spinning.
Sinds 3 weken hebben we de trainingsintensiteit verder opgevoerd. Naast het mountainbiken op zondagochtend en de RPM of maandagavond gaan we nu met ons team iedere woensdag avond spinnen bij Body Active in Etten-Leur. Body Active heeft een instructeur beschikbaar gesteld die ons gaat voorbereiden op de klimmen op 3 juni. Iedere week een andere training. Duurtraining, interval en gisteren een klimtraining. De beentjes groeien iedere week en het buikje slinkt.....

Hoewel er nog maanden te gaan zijn neemt de Alp d'Huzes een steeds grotere plaats in in het dagelijkse leven. Het kost veel tijd (en geld) om goed voorbereid aan de start te staan maar het geeft ook veel voldoening. Als ik er doorheen zit of een keer geen zin hebt om te trainen sluit ik de ogen even en denk aan alle mensen die tegen kanker v(e)(o)chten en aan iedereen die daarmee, op welke manier dan ook, in aanraking komt. Dan is het weer duidelijk. Opgeven is geen optie!

Tot volgende keer!
BJ

Zelfs de kou kan ons niet stoppen!

dinsdag 5 januari 2010 16:28

BRRRR,

Minus 5 graden en er is 10 centimeter verse sneeuw gevallen vannacht. Onze wegkapitein heeft gisteren avond al gemaild dat we niet samen gaan trainen. Hij gaat zelf thuis op de rollerbank trainen.....

Gerjo, Frank en ik zijn echter een andere mening toegedaan. We willen in ieder geval weer wat kilometertjes maken: de oliebollen en de tapas er af fietsen!

Om 8.30 hebben we telefonisch contact. Gerjo ziet het eerst niet zo zitten maar Frank en ik zijn niet te stoppen. Uiteraard gaat Gerjo mee en zo vertrekken we om 9.00 in de sneeuw.

Uiteindelijk valt het fietsen reuze mee. Het is niet glad en met de blauwe lucht is het schitterend om in de natuur te zijn. Wat een voorrecht om zo te mogen fietsen. Ik grap nog dat als we op 3 juni in de hitte de berg op gaan nog wel even aan deze dag terug zullen denken....

Na 40 km door het bos en de heide wordt het toch wel heel erg koud. Met name de tenen voelden we steeds minder. Tijd om naar huis te gaan en een lekker warm bad te nemen.

Uiteindelijk een heerlijke dag. Een beetje sneeuw kan ons niet stoppen want: Opgeven is geen optie!

Tot volgende keer

Een nieuwe fiets en trainen!

dinsdag 8 december 2009 11:09

Het avontuur is begonnen. De inschrijving is geregeld en nu moet het echt gaan gebeuren!

Natuurlijk eerst een fiets. We hebben besloten om iedere week een Mountainbike tocht te gaan rijden dus eerste een mountainbike. Natuurlijk eerst een gebruikte want wie weet wordt het helemaal niets. Na wat zoeken heb ik uiteindelijk heen prima gebruikte MTB kunnen kopen.
Met een mooie fiets alleen ben je er natuurlijk niet. Kleding, schoenen en een helm moeten er ook nog bij. Al met al een behoorlijke investering maar ik weet waar ik het voor doe!

De eerste training:
Voor de eerste echte training op de MTB vertrekken we op zondagochtend om 8.00 richting Prinsenbeek. Even inschrijven en gaan! Veel blubber en 30km later zitten we weer achter een lekker kopje erwtensoep. Dat is me nog nooit eerder gebeurt op zondagochtend: om 10.30 een bak snert naar binnen werken maar het is best lekker.

Rucphen.
Weer om 8.00 uur aan de start. Je moet er wat voor over hebben denk ik maar. Een prachtige tocht van een kleine 30 km door het bos, over de heide en vooral door de blubber. Alles is zwart maar wederom: HEERLIJK!!!

Ik kijk er wel naar uit om eens een berg op te klimmen. Dat wordt voor mij een nieuwe ervaring maar ik kan niet wachten!

De start:

dinsdag 8 december 2009 11:01

Hoewel ik eigenlijk helemaal geen fietser ben heb ik vorig jaar de stoute schoenen aangetrokken en ben ik op de sportschool gaan spinnen. Tegen alle verwachtingen in vond ik dit zo leuk dat ik me sindsdien twee uur per week uit de naad fiets. Heerlijk.

In he voorjaar van 2009 werden wij als Lions club door Niels van Kalmthout benaderd voor sponsoring. Het verhaal en de ambitie van Niels inspireerde iedereen direct en wij besloten ter plekke dat wij hem zouden sponsoren. Tegelijk ontstond er bij een aantal leden de behoefte om hier zelf ook wat mee te doen.

We hebben ons nu als team ingeschreven en gaan op 3 juni met z'n achten omhoog. Sommigen voor 3 keer, sommigen voor 6 keer.

Aangezien ik weinig fietservaring heb hou ik het voorlopig op 3 keer.